De Sint-Martinuskerk ligt in het dorpscentrum op een hoogte met linden. Rond de kerk is een bedevaartweg met de zeven kapelletjes binnen een beukenhaag. Het geheel is een beschermd landschap (06/07/1957). De kerk is bovendien beschermd als monument (28/05/1962).

Tot de eerste wereldoorlog bleven van het romaanse bedehuis (12e eeuw) enkel de achtkantige vieringtoren, de noordelijke transeptgevel en een gedeelte van de westgevel bewaard : beuken en koor dateerden uit 1617.

In 1918 werden de kerk en een groot deel van het dorp verwoest. Het bedehuis werd in 1922-1925 naar de oude stijl heropgebouwd onder leiding van architect Theo Raison en Jozef Viérin (Brugge). In 1943 brandde de kerk uit. Ze werd in 1948-1950 naar het vroegere model wederopgericht onder leiding van architect Jozef Viérin. Mooie brandglasramen (1952-1954), onder andere met teksten en voorstellingen in verband met de geschiedenis van de kerk, door glazenier Michiel Martens (Brugge).

Drie altaren (1950-1952) en communiebank (1952) uit het Gentse atelier Bressers.

In de kerk vind je verder beelden uit de 19e eeuw en de Kruisweg uit 1836 door J. Vanhaerde (Gent).

Buiten : verschillende grafstenen uit de 17e, 18e en 19e eeuw.

Het graf voor de zusters van de kloostergemeenschap in Werken van de zusters van de H. Vincentius A Paulo

Op het kerkhof rondom de kerk, liggen ook enkele soldaten van het Britse Gemenebest, gesneuveld in de tweede wereldoorlog.