Beschrijving van het wapenschild
Van zilver met rode keper vergezeld in punt van een kransje van
hetzelfde
Ten tijde van Lodewijk XIV, koning van Frankrijk, was Elverdinge
deel van het West-Vlaamse deel van "Vlaamsch Vlaanderen".
West-Vlaanderen was onderverdeeld in een tiental ambachten of
kasselrijen. In die tijd behoorde Elverdinge tot Veurneambacht
of de kasselrij Veurne. Er werd geschreven dat Veurneambacht als
grenzen had de Noordzee, den Yzer tot aan de Knocke (Knokkebrug),
de vaart van Yper, 't Maertje, de weg van Langedewade tot aan
de samenvloeiing van Waenebeke en de Kemmelbeke (nu 't Vuylvoordeke),
de Lutzenbeke (nu Waenebeke),de grens van Vlamertinghe, de Clyte,
Locre, Reninghelst, de Bommelaarsbeke, de Steenstrate. Veurneambacht
telde 42 parochiën, waarvan Elverdinge behoorde tot "Eéne
van de Acht Parochiën met de Spleten en Brancken" (overige
zeven waren Vlamertinge, Watou, Noord- en Zuidschote, Reningelst,
Loker en Woesten)..
De overige parochiën van Veurneambacht erkenden het oppergezag
van de Graaf van Vlaanderen, terwijl de Acht Parochiën aan
bijzondere heren toebehoorden. Deze bijzondere heren (kasteelheren)
bleven echter wegens het gerecht en de landkosten (soort kadastrale
heffing) met Veurneambacht verbonden. Vooral bij het leggen van
buitengewone lasten (wegens oorlog, enz.) was de invloed van de
Acht Parochiën bij stemming van geen tel, wat oorzaak was
van voortdurende twisten met Veurneambacht. Zo ontstond reeds
in 1372 (onder Lodewijk van Male) de naam "De Acht Parochiën
met de Spleten en Branken van West-Vlaanderen".
Een besluit van 17 januari 1663 verplichtte hen opnieuw te schrijven
"De Acht Parochïën van Veurneambacht".
Op 30 augustus 1759 werden de Acht Parochiën dan toch onafhankelijk
onder de naam "Generaliteyt van d'Acht Parochiën".
Van dan af schreef men op officiële stukken 'Elverdinghe,
eerste der generaliteyt van de acht prochiën, Vlamertinghe,
tweede der ...'. Elke parochie had haar begroting, haar gerechtshof
of tribunaal, haar politie en haar afzonderlijk bestuur. Elverdinge
was in die tijd de hoofdplaats of de eerste der generaliteyt.
Bron: Geschiedenis van Elverdinge 1929 door Constant en Paul
Tamboryn.
Deze informatie is afkomstig van de Vrije Basisschool Elverdinge.